12 Δεκεμβρίου 2006

Γιατί κλαις?

Μέσα στην ηρεμία και την χαλάρωση της αδείας μου, κατα την διάρκεια μιας πολύ αποφασιστική φασίνας έβαλα μουσική στο σταθμό που είναι ο ιδανικότερος για την εποχή (Love radio). Mουσική ήρεμη χαλαρωτική ερωτική εορταστική... Εκεί που σιδέρωνα με το πολύυυ πάσο μου λοιπόν ήρθαν στο μυαλό μου γιορτινές στιγμές.
Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μου,
τα παιδιά να ξεχειλίζουν τους δρόμους
να λένε τα κάλαντα μελωδικά...
τα μαγαζιά γεμάτα απο χριστουγεννιάτικα
μπιχλιμπίδια, όμορφα, παιχνιδιάρικα,
μελομακάρονα και δίπλες...
παντού Αγιο Βασίληδες (Ho ho ho)
άλλοι μεγάλοι άλλοι μικροί,
άλλοι με πονυ κι άλλοι με μηχανή
Ωραία ατμόσφαιρα ε? Ονειρική και μαγική μαζί...

Όλοι με ένα πλατύ χαμόγελο, με μια μανία υπερκατανάλωσης να μας χτυπά αλύπητα και να μην το καταλαβαίνουμε. Σε κάποια γωνία όμως τα χαμόγελα σβήνουν, δεν χαμογελάς πια, σε πιάνει ένα σφίξιμο στην καρδυά και λες (απο μέσα σου) γιατι???


Καλά το κατάλαβες σε σκουντάει ένα μικρό παιδί και σου ζητάει χρήματα, μέσα στα μάτια του διακρίνεις θλίψη, πόνο μέχρι και οργή μερικές φορές.... και κάθεσαι και ρωτάς μα δεν βρίσκεις το γιατί να συμβαίνει αυτό. Αλλά βέβαια θα μου πείτε τώρα τις γιορτές όλοι θυμούνται τους φτωχούς τα ορφανά τα άτομα με ειδικές ανάγκες τους ηλικιωμένους, άτομα που περιμένουν αντάλαγμα απο μια καλή τους πράξη

...λυπάμαι αλλά εγώ διαφωνώ, δεν θέλουν μόνο την βοήθειά μας τις γιορτές αλλά όλον τον χρόνο, όχι δεν δίνω χρήματα σε όποιον μου ζητάει, την έχω πάθει κι έχω μάθει, είδα κουτσό να τρέχει και ζαβή να διαβάζει, μια γιαγιά αναιδαίστατη να μου λέει τι να το κάνω το ψωμί λευτά θέλω κτλ κτλ. Ναι θα δώσω σε έναν πιτσιρικά με το μπαγλαμαδάκι του όμως γιατί είναι μάγκας, δεν δίνω χρήματα παντού, όχι γιατί είμαι αναίσθητη και τσιγκούνα αλλά γιατί έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου σε τέτοιους ανθρώπους, ναι ίσως να έχουν πραγματικά την ανάγκη μου αλλά δεν μπορώ να μπαίνω κάθε φορά σε κατάσταση απατεωναναγνώρισης...




15 σχόλια:

mayamaya είπε...

δίνω στους μουσικους ειδικά σε αυτούς στην Ερμού που κατα καιρούς πετυχαίνω, αποτελούν στολίδι για την Αθήνα και δεν είναι επετεία. Δινω στον λατερνιάρη που πάντα πετυχαίνω γιατί μου αρέσει ο ήχος της, είναι απο αλλη εποχή και αξίζει να ενισχύσουμε αυτούς τους ανθρώπους...σε παιδιά δίνω κατα καιρούς αλλά κάποια που έβλεπα στα Γιάννενα κυρίως που πουλούσαν αναπτήρες και τέτοια οπότε δε ήταν επετεία και πάλι...όπως λες και εσυ δεν μπορών την εκμετεάλλευση, να κλαίγονται ενώ ζούμε σε μια εποχή που δεν μπορείς να εμπιστευθείς κανένα ειδικά όσον αφορά τα χρήματα...τα παιδά δεν φτάινε σε τίποτα, άλλοι τα μαθαίνουν να βγαινουν στη γύρα...αυτά πεινάνε αλλά άλλοι τα τρώνε τα μεροκάματα...ο πατέρας μου έδινε πάντα κολλατσιο, ποτέ χρήματα...έξω δεν θυμάμαι ποτε να είχα δει αυτό το πράγμα που γίνεται στην ελλάδα!

Ανώνυμος είπε...

Το καλύτερο ποστ σου με διαφορά..
Μπράβο!!
Καλό βράδυ.

shades in the dark

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ είπε...

Συμφωνώ με τον "Ανώνυμο": Υπέροχα ανθρώπινο το post σου Fibακι μας!
Εγώ η αλήθεια, μετά από αρκετή σκέψη & πάρα πολλά (κι εγώ) παθήματα όμοια με τα δικά σου, έχω αποφασίσει να ΜΗ δίνω σε κανένα γιατί έτσι, τους διευκολύνω στο να συνεχίσουν να ζητιανεύουν αντί να πάνε να δουλέψουν! Και είμαι απόλυτα πεπεισμένη γι΄αυτό! Προτιμώ όποτε θέλω να ρίχνω ένα ανώνυμο φακελάκι κάτω απ΄την πόρτα μιας φτωχής οικογένειας ή κάποιου που ξέρω πως είναι ανήμπορος... Ωστόσο, συχνά υποκύπτω & ας νιώθω μετά πως ήταν λάθος μου...
Φιλάκια

τρολλ είπε...

xoxoxoxoxo

Παιδίσκη ερωμένη είπε...

Εξαιρετικό...

Ανώνυμος είπε...

Aυτη η φωτο με το κοριτσακι..:(

candy's τετραδιακι

Apateon είπε...

Κάτι για απατεωναναγνώριση άκουσα κ μπήκα!

age είπε...

Ουαου . Τι blog είναι αυτό ; . Ποοο κουφάθηκα . Φαντάζομαι θα πέρασες μέρες για να το φτιάξεις .

ion είπε...

εγω πάλι δίνω σε όλους..

Δεν μπαίνω στην λογική της απατεωναναγνώρισης (πολύ καλό) γιατί μπορεί να κάνω λάθος και τελικά το κοριτσάκι που διώξαμε να είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα απο το παραμύθι. Και όπως γνωρίζουμε όλοι το τέλος του δεν ήταν τόσο παραμυθένιο.

Γι'αυτό λέω να δίνουμε σε όλους κι ας τους κρίνει ο Θεός

seaina είπε...

Θα συμφωνήσω με τον ion.
Άμα αισθάνεσαι ότι θέλεις να δώσεις μια μικρή βοήθεια σε κάποιον, δώσε την δίχως να προσπαθείς να εξετάσεις το background του.
"Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό" που λένε.
Φιλιά και καλές γιορτές!!

Fibi είπε...

καλησπέρα,
σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και καλοσορίζω και τους νέους επισκέπτες!

Η διάθεσή μου δεν είναι στα φόρτε της αυτόν τον καιρό, κι επειδή δεν μ'αρέσει να γκρινιάζω θα απέχω λίγο καιρό...

θα τα πούμε soon (ελπίζω)

Keep smiling :)

hpmelessmontresor είπε...

Ανοίγεις μεγάλο κεφάλαιο τώρα... αλλά ναι μπορούμε να βοηθήσουμε κ χωρίς να γινόμαστε θύματα, αρκεί να το θέλουμε!

Ανώνυμος είπε...

στα παιδιά συνήθως προτιμώ να μη δίνω λεφτά, αλλά να τους αγοράζω κάποια τρόφιμα, ίσως και αυτό να είναι λάθος αλλά τουλάχιστον έτσι ξέρω πως κάνω σίγουρα κάτι γι'αυτά και όχι για τον ενήλικα που παραμονεύει στη γωνία
Ελπίζω σύντομα να βρεις τα πάνω σου, σου στέλνω όση θετική ενέργεια έχω. Παρεμπιπτόντως έχεις και υπέροχο background στο blog πολύ το ζηλεύω

ΥΣ: Λόγω beta μπορώ να γράψω μόνο ως ανώνυμος streetchronicles.blogspot.com

Ανώνυμος είπε...

Ωραίο ποστ Φίμπη. Εγώ δίνω ανάλογα με το βλέμμα. αν τα μάτια του άλλου μου κάνουν κλικ. Και δίνω σπάνια.
convinsed

Γκρινιάρης είπε...

Καλησπέρα κι από μένα.

Ωραίο post, προσγειώνει το μυαλό που λόγω των ημερών βγάζει φτερά.

Επί της ουσίας θα συμφωνήσω σε αρκετά μαζί σου.

Ένα σχόλιο.
Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά το παραμύθι, αλλά νομίζω πως το κοριτσάκι με τα σπίρτα, που αναφέρθηκε πιο πάνω, πουλούσε σπίρτα.